De eerste “Westies” waren gebruikshonden in het ruwe rotsachtige gebied van de Schotse Hooglanden. De kleine Westie kon het wild overal volgen, dwars door heggen, onder en tussen rotsblokken door.

De hondjes werkten meestal in groepen en holden luid blaffend achter het wild aan. Voor dit speciale werk mochten de ribben niet te rond zijn want dan konden de honden gemakkelijk klem komen te zitten tussen rotsblokken. Bij het loswringen konden de ribben breken. Een bruikbare hond moest intelligent zijn, moedig en snel kunnen reageren.  De Westie was de hond van ruwe jagers. Hij moest bestand zijn tegen het zoute water en de ijzig koude winters van de Atlantische kust. Thuis moest hij zich op zijn gemak kunnen voelen bij het brandende haardvuur in zijn meesters huis. Hij moest een vriend zijn voor de eigen mensen en waarschuwen tegen indringers.  

De Westie is familie van de Cairn Terriër en van de zwarte Schotse Terriër. Alle drie behoren tot de laagbenige terriërs en zijn ontstaan uit dezelfde voorouders in Schotland. In het begin werden alle lichtgekleurde pups uit een nest gedood. Men dacht dat ze te zwak waren en ongeschikt voor het werk.

In sommige verhalen heet het dat op zekere dag de lievelingshond van een jager werd doodgeschoten omdat men hem voor het wild had aangezien. Van toen af werden de witte hondjes juist gefokt voor de jacht omdat een wit hondje beter zichtbaar was en niet werd verward met het wild.